Planita malnoviĝo: kial aferoj daŭras malpli longe ol ili povus

De la kartelo de elektraj ampoloj de 1924 ĝis la nunaj poŝtelefonoj kaj komputiloj: kio estas planita malnoviĝo, kion diras la leĝo en Hispanio kaj Eŭropo, kaj kion vi povas fari.

Mallonge: planita malnoviĝo estas fari produkton tiel, ke ĝi difektiĝu aŭ malmoderniĝu pli frue ol necese, por ke oni devu aĉeti alian. Ĝi komenciĝis per elektraj ampoloj en 1924; hodiaŭ ĝi plej videblas en poŝtelefonoj kaj komputiloj, kaj la leĝoj jam komencas bremsi ĝin.

Kio estas planita malnoviĝo?

Temas pri desegni produkton tiel, ke ĝi ĉesu funkcii aŭ ŝajnu malnova pli frue ol necese, por ke vi aĉetu novan. Ĝi havas multajn vizaĝojn: peco, kiu ĉiam rompiĝas en la sama loko; baterio, kiun oni ne povas ŝanĝi; ĝisdatigo, kiu malrapidigas la aparaton; programo, kiu ne plu funkcias en ĝi; aŭ simple la modo, kiu igas funkciantan aferon ŝajni malmoderna.

De kie ĝi venas?

La plej konata ekzemplo estas la kartelo Phoebus. La 23-an de decembro 1924, en Ĝenevo, la grandaj firmaoj de elektraj ampoloj —inter ili Osram, Philips kaj General Electric— interkonsentis, ke ampoloj ne daŭru pli ol 1000 horojn, kvankam jam ekzistis ampoloj, kiuj daŭris konsiderinde pli longe. Firmao, kies ampoloj daŭris tro longe, pagis monpunon. Ke ampolo ja povas daŭri longe, pruvas la ampolo de fajrobrigadejo en Livermore (Kalifornio): ĝi lumas ekde 1901, preskaŭ neniam estingita. La dokumenta filmo «Comprar, tirar, comprar» (2010), de Cosima Dannoritzer, bone rakontas tion.

Ĉu tio okazas ankaŭ kun poŝtelefonoj kaj komputiloj?

Jes, kaj tie ĝi plej videblas. En februaro 2020 Apple pagis en Francio monpunon de 25 milionoj da eŭroj, ĉar ĝi ne avertis, ke kelkaj ĝisdatigoj de 2017 malrapidigis iujn iPhone-ojn kun eluzita baterio. Kaj la 14-an de oktobro 2025 Microsoft ĉesis subteni Windows 10, dum Windows 11 ne estas oficiale instalebla en iuj komputiloj, kiuj ankoraŭ bone funkcias. Sen sekurecaj ĝisdatigoj, tiuj komputiloj restas senŝirmaj, eĉ se interne ili estas perfektaj.

Kion diras la leĝo?

  • Francio estis la unua lando, kiu faris ĝin krimo, en 2015: ĝis du jaroj da malliberejo kaj 300 000 eŭroj da monpuno, aŭ ĝis 5 % de la jara spezo de la firmao (la mezumo de la lastaj tri jaroj).
  • En Hispanio, ekde la 1-a de januaro 2022, la leĝa garantio de nova produkto daŭras tri jarojn (antaŭe du), kaj la firmao, kiu fabrikas ĝin, devas havi rezervajn pecojn dum dek jaroj post kiam ĝi ĉesas fabriki ĝin.
  • La Eŭropa Unio aprobis la 13-an de junio 2024 la direktivon pri la rajto ripari (2024/1799): la firmaoj, kiuj fabrikas lavmaŝinojn, fridujojn, poŝtelefonojn, tabulkomputilojn kaj aliajn aparatojn, devas proponi riparon ankaŭ post la fino de la garantio, je racia prezo. La landoj havis tempon ĝis la 31-a de julio 2026 por enmeti ĝin en sian leĝaron.

Kion vi povas fari?

  • Ripari antaŭ ol forĵeti, kaj postuli la garantion: en Hispanio ĝi daŭras tri jarojn.
  • Peti rezervajn pecojn: la leĝo devigas havi ilin.
  • Doni duan vivon al malnova komputilo per libera operaciumo kiel GNU/Linukso, kiu funkcias en komputiloj, kiujn Windows forlasis. Se vi ne konas ĝin, komencu per Kio estas libera programaro, klarigite sen teknikaĵoj. Feliĉe, en komputiloj oni kutime povas instali alian operaciumon; en poŝtelefonoj estas pli da limigoj.
  • Aĉeti uzitajn aferojn, kaj vendi aŭ fordoni tion, kion vi ne plu uzas.
  • Porti al la reciklejo tion, kio vere ne plu ripareblas.

Indas: en 2022 la mondo produktis 62 milionojn da tunoj da elektronika rubaĵo, kaj nur 22,3 % de ĝi estis ĝuste kolektita kaj reciklita, laŭ la Unuiĝintaj Nacioj.

Kaj kion komunan ĝi havas kun Esperanto?

Esperanto estas lingvo sen limdato. La Unua Libro, de 1887, ankoraŭ legeblas hodiaŭ, kaj la Fundamento de Esperanto, de 1905, ankoraŭ validas: neniu firmao povas ĉesi subteni ĝin aŭ devigi vin aĉeti novan version. Same kiel la libera programaro, ĝi apartenas al ĉiuj, kiuj uzas ĝin. Pli pri tio: Esperanto kaj libera programaro: du ideoj kiuj parolas la saman lingvon.