«Los trenes de la esperanza»: la prezento de la libro pri la aŭstraj infanoj de 1920

Merkredon, la 27-an de novembro 2019, la Palaco de Cerveró en Valencio gastigis la prezenton de Los trenes de la esperanza. Esperantistas solidarios: niños austriacos en la región valenciana, 1920 («La trajnoj de la espero. Solidaraj esperantistoj: aŭstraj infanoj en la valencia regiono, 1920»), de José Vicente Castillo García. La aranĝon organizis la Interuniversitata Instituto López Piñero de la Universitato de Valencio.

Aŭstraj knabinoj kaj knaboj gastigitaj de valenciaj familioj ĉirkaŭ 1920. Foto disvastigita de la Interuniversitata Instituto López Piñero okaze de la prezento de la libro.
Aŭstraj knabinoj kaj knaboj gastigitaj de valenciaj familioj ĉirkaŭ 1920. Foto disvastigita de la Interuniversitata Instituto López Piñero okaze de la prezento de la libro.

La aranĝo

  • Dato kaj horo: merkredo, la 27-a de novembro 2019, de la 19-a ĝis la 20-a kaj duono.
  • Loko: konferencsalono de la Palaco de Cerveró (placo de Cisneros 4, Valencio).
  • Organizas: Interuniversitata Instituto López Piñero (Universitato de Valencio).
  • Enkonduko: Àlvar Martínez-Vidal (IILP).
  • Ĝemeliĝa projekto: Ángeles Llorente, kulturkonsilantino de la urbodomo de Cheste.

La libro

Los trenes de la esperanza (Cheste, 2019) rakontas la gastigadon, kiun familioj de diversaj valenciaj vilaĝoj donis al ĉirkaŭ tridek aŭstraj knabinoj kaj knaboj post la Unua Mondmilito. La ekstrema malriĉeco, en kiu restis Aŭstrio —kaj precipe la regiono Stirio, ĉirkaŭ Graz—, estis la kialo de la longa vojaĝo al Hispanio, kiun entreprenis preskaŭ 400 infanoj.

La libro rekonstruas la organizajn flankojn de tiu vojaĝo, kun la aldonaj malfacilaĵoj de Eŭropo detruita de la milito; ĝi kolektas la spertojn kaj de la gastigitaj infanoj kaj de la bonfarantaj familioj; kaj ĝi identigas laŭnome la protagonistojn, refarante en multaj kazoj ilian itineron de la ekiro ĝis la reveno.

La eldono estas de la urbodomo de Cheste (2019), kun ISBN 978-84-09-10065-1.

Kial ĝi koncernas nin

Kio faras tiun homaman agon —hodiaŭ forgesitan— eksterordinara, estas ke la iniciato ne venis de la oficialaj institucioj, sed de esperantistaj grupoj, kiuj respondis al la spirito de solidareco kaj internaciismo, kiu kuŝas en la fundo de Esperanto. Laŭ la noto de la Universitato, la ekigintoj de la vojaĝo kaj la implikitaj familioj estis homoj kun malmultaj rimedoj, foje malriĉaj kamparanoj, kiuj havis nur la necesan por vivi.

Temas do pri epizodo de la historio de la valencia esperantismo dokumentita en libro kaj agnoskita de la universitato: la internacia lingvo kiel reala reto de solidareco, ne kiel abstrakta idealo.

La fonto

La informo de tiu ĉi afiŝo devenas de la noto publikigita de la instituto mem:

Afiŝo retrospektive aldonita la 16-an de aŭgusto 2026. La dato de la afiŝo respondas al la originala dokumento aŭ agado.


Legi en: Valencià  ·  Castellano

Raúl Salinas-Monteagudo
Raúl Salinas-Monteagudo
Articles: 88

Si continues navegant per aquest lloc web, acceptes utilitzar les cookies. Més informació.

La configuració de les cookies d'aquesta web està definida com a "permet cookies" per poder oferir-te una millor experiència de navegació. Si continues utilitzant aquest lloc web sense canviar la configuració de cookies o bé cliques a "Acceptar" entendrem que hi estàs d'acord.

Tanca