Mallonge: de la 16-a ĝis la 22-a de julio 2007 ĉirkaŭ sesdek homoj el dek lokoj de Eŭropo tendumis apud la fontoj de la rivero Algar, en Callosa d’en Sarrià, por la SenPrograma Renkontiĝo (SPR!). La programon, la manĝojn kaj la festojn faris la partoprenantaro mem. Ni rakontas, kiu organizis ĝin, kiel ĝi funkciis, kio okazis tie kaj kiel la urbo akceptis ĝin.
Kio estis la SenPrograma Renkontiĝo?
Unusemajna Esperanto-tendaro, de la 16-a ĝis la 22-a de julio 2007, en tendumejo ĉe la fontoj de la rivero Algar, en Callosa d’en Sarrià, en la regiono Marina Baixa, proksime de Alakanto. Ĝia retejo en la kataluna nomis ĝin «l’Aplec Sense Programa».
Organizis ĝin Kataluna Esperanto-Junularo kaj Valencia Esperanto-Junularo, kune kun Varsovia Vento, el la pola Esperanto-junularo.
Kiel funkciis renkontiĝo sen programo?
Laŭ la raporto, kiun publikigis La Ondo de Esperanto, tute ne estis strikta programo: la partoprenantoj mem decidis, kion kaj kiel fari. Ĉiutage diversaj skipoj okupiĝis pri la aktivaĵoj, la trinkejo, la gufujo, la muziko, la etoso kaj la manĝaĵoj.
La retejo de la renkontiĝo anticipe klarigis, ke la programon decidos la partoprenantoj, same kiel la manĝojn, la etoson kaj ĉion alian. Oni planis kuiri surloke: ĉiutage estiĝu laborskipo por aĉeti, kuiri kaj purigi, kaj ĉiu partoprenanto aliĝu al ĝi almenaŭ unu tagon. Lokaj esperantistoj spertaj pri komuna kuirado prizorgu la skipon, kaj la menuoj baziĝu sur la loka kuirarto, kun vegetaraj pladoj.
Kio ja estis preta, estis la loko: la tendumejo havis duŝojn, necesejojn kaj rostokradojn, kaj la organizantoj planis starigi lernoĉambron, kuirejon, gufujon kaj trinkejon. La aliĝo postulis devigan kotizon de 9 eŭroj. Pri la manĝado ĉiu elektis: memzorgi aŭ aliĝi al la komuna memzorgado, po 9 eŭroj tage. Kaj ĉiu kunportis sian tendon, dormosakon kaj matraceton; la muzikistoj, ankaŭ siajn muzikilojn.
Kiu partoprenis?
Ĉirkaŭ sesdek homoj el Portugalio, Hispanio, Eŭskio, la Kataluna Landaro, Okcitanio, Francio, Belgio, Nederlando, Pollando kaj Rusio. Plejparte temis pri dudekkelkjaruloj, sed venis homoj de ĉiuj aĝoj: la plej juna havis 15 jarojn, kaj la plej aĝa, 59.
Preskaŭ duono de la partoprenantaro estis novuloj. Por la aŭtorino de la raporto, la plej juna, ĝi estis la unua internacia renkontiĝo: ŝi rakontas, ke ŝi akiris fluecon en Esperanto kaj revenis hejmen «pikita de la verda viruso».
Kio okazis tie?
Sen programo ne signifis sen aktivaĵoj. La raporto mencias multajn:
- Lingvoj. Ĉiutage Irek Bobrzak gvidis Esperanto-kurson por komencantoj laŭ la rekta metodo. Aliaj esperantistoj siazorge aranĝis kursojn de la kataluna kaj de la eŭska, kaj okazis ateliero de tokipono, kie oni lernis la bazon de tiu lingvo kaj la avantaĝojn de ĝia uzo.
- Loka kulturo. La lokanoj instruis tradiciajn dancojn kaj morojn, ekzemple trinki per la tradicia bekkruĉo porró, kaj okazis ateliero pri homturoj (castells), kvankam nur du el la grupo havis sperton pri ili.
- Ludoj kaj naturo. Ŝakturniro, ekspozicio pri la lokaj aromaj plantoj por lerni iliajn Esperantajn nomojn, ekskursoj tra la montaro, banado en la rivero kaj, por tiuj, kiuj volis, la plaĝo, sufiĉe proksima aŭte.
- La noktoj. Laŭ la raporto, tio estis la plej vivoplena kaj amuza parto: ĉiunokte okazis spontanea festo kun ekskursoj al la rivero, babilado, kartludoj, ludoj kaj konkursoj per la bekkruĉo, en kiuj oni laŭte kalkulas, dum iu trinkas. Estis ankaŭ trinkejo kaj dancejo. Inter la partoprenantoj estis homoj, kiuj ludis gitaron, akordionon, mandolinon, violonon kaj la tradician katalunan flaĝoleton, kaj okazis dueloj de improvizitaj kantoj kaj kunkantado.
Iun nokton okazis tute nesolena vespero por internaciigi la renkontiĝon: ĉiu bruligis en fajro la paperan flagon de sia lando aŭ nacio —kaj eĉ de urboj, regionoj kaj futbalkluboj—, dum oni kantis ties himnon.
Kiel Callosa d’en Sarrià akceptis ĝin?
Tute solene la urbodomo akceptis reprezentantojn de ĉiuj landoj, kaj la urbestraro dediĉis ĉarmajn vortojn al Esperanto. Lokaj esperantistoj donacis al la urbo specialan eldonon de la Amkantoj de Ausiàs Marc, kun la originalaj versoj kaj, apude, la esperantigo de Abel Montagut. La pola reprezentantaro donacis botelon de la plej bona vodko.
Reciproke la urbodomo donis al ĉiu, kiu portis la ŝildon de la renkontiĝo, senpagan eniron al la plonĝareoj de la rivero, al la urba naĝejo kaj al la sportejo, kaj donis al SPR! ĉiujn eblajn faciligojn. La valencia televido Canal 9 sendis ĵurnaliston kaj du kameraojn, kaj kvarfoje rekte elsendis el la tendumejo.
Ĉu oni povus refari ĝin?
Neniu el la fontoj, kiujn ni trovis, diras, ĉu SPR! ripetiĝis en aliaj jaroj. Tamen la recepto estas mallonga: tendumejo apud rivero, komuna memzorgado por la manĝoj, skipoj, kiuj alternas ĉiutage, kaj programo, kiun faras la partoprenantoj. Se vi volas provi ĝin denove, skribu al ni.
Fontoj
- Anna Raventós i Gascon, «SenPrograma Renkontiĝo», en La Ondo de Esperanto, n-ro 8-9 de 2007: la raporto pri la renkontiĝo.
- Renkontiĝoj de KEJ, en Vikipedio: la dato kaj la loko.
- La retejo de la renkontiĝo, en esperanto.cat, konservita en Internet Archive: la prezento, la programo kaj la aliĝilo.