{"id":1070,"date":"2026-07-18T12:49:28","date_gmt":"2026-07-18T10:49:28","guid":{"rendered":"https:\/\/valencia.esperanto.es\/?p=1070"},"modified":"2026-07-18T23:11:40","modified_gmt":"2026-07-18T21:11:40","slug":"memore-al-jau-la-nederlandano","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/valencia.esperanto.es\/eo\/2026\/07\/18\/memore-al-jau-la-nederlandano\/","title":{"rendered":"Memore al Jau \u00abla Nederlandano\u00bb"},"content":{"rendered":"

\"\"Resumi per ChatGPT<\/span><\/a>\"\"Resumi per Claude<\/span><\/a><\/p>\n

Jaime Juan Sendra (Villalonga, la 25-an de julio 1959 \u2013 la 17-an de julio 2026), kutime konata kiel Jaume kaj, precipe, kiel Jau \u00abla Nederlandano\u00bb, mortis post pli ol du jaroj batalante kontra\u016d pankreata kancero. Esperantisto, poeto, amatora muzikisto kaj homo kun tre diversaj interesoj, li estis ligita dum jardekoj al la Esperanto-Grupo de Valencio.<\/strong><\/p>\n

Jau estis societema homo, sed en\u0135eta kaj prefere rezervema la\u016dkaraktere. Li havis ri\u0109an internan mondon kaj vivon plenan de agadoj, maltrankviloj kaj projektoj. La poezio, la muziko, Esperanto, la libera programaro, la sociaj movadoj, la alta sentemo kaj la spiriteco okupis, en diversaj momentoj, gravan lokon en lia vivovojo.<\/p>\n

La plej veteranaj membroj de la grupo memoras lin kiel sendependan kaj entrepreneman personon, \u0109iam interesitan komenci projektojn, koni aliajn landojn kaj estigi amikecon kun homoj el diversaj kulturoj.<\/p>\n

En li elstaris virto kiu ofte restis nerimarkita: oni neniam a\u016ddis lin kritiki nek malbone paroli pri iu ajn a\u016d io ajn. Se io ne interesis lin, li simple foriris, sen ka\u015daj ripro\u0109oj; li faris tion, kion li kredis devi fari. Eble \u0109ar li vivis en sia propra mondo kaj ne vidis la malbonan flankon de la aferoj, a\u016d eble \u0109ar li simple akceptis \u011din. Poeto kaj homo kun multaj kaj bonaj virtoj, li estis grandparte nekonata.<\/p>\n

Longa ligiteco kun Esperanto<\/h2>\n

La rilato de Jau kun Esperanto venis de tre malproksime. En intervjuo donita en junio 2025 al la programo Valencia Actualitat<\/em><\/a>, de Valencia Capital Radio, li klarigis ke li a\u0109etis sian unuan Esperanto-lernolibron kvardek a\u016d kvindek jarojn anta\u016de. \u011ci estis tre simpla metodo, praktike skribita kaj ilustrita permane, kiu kostis al li dudek pesetojn.<\/p>\n

Poste li da\u016drigis studi la lingvon memstare, \u011dis li havis la okazon \u0109eesti kurson en Valencio. De tiu momento li restis definitive ligita al la esperantista movado.<\/p>\n

Por li, Esperanto ne estis nur komunikilo. Li asociis \u011din kun la tiel nomata interna ideo<\/em> de la movado: la aspiro al frateco kaj al interkompreni\u011do inter homoj el malsamaj landoj kaj kulturoj. Li partoprenis en internaciaj kongresoj kaj neniam \u0109esis konsideri sin defendanto kaj disvastiganto de la lingvo.<\/p>\n

Dum multaj jaroj li aktive partoprenis en la \u0109iutaga vivo de la Esperanto-Grupo de Valencio. Li proponis sin por transporti librojn, disdoni afi\u015dojn, vendi loterion, purigi kaj ordigi la sidejon a\u016d prizorgi informajn budojn. Li anka\u016d intervenis en la asembleoj kaj en la preparado de aktivadoj, renkonti\u011doj kaj kongresoj.<\/p>\n

\"Purigtago<\/a>
Purigtago de la sidejo de la Esperanto-Grupo de Valencio. De maldekstre dekstren: El\u00edas Hern\u00e1ndez Capdevila, Eduardo Alonso Navarro, Jau kaj Rosa Zan\u00f3n.<\/em><\/p>\n

Li atente sekvis la mesa\u011dojn de la grupo kaj ofte reagis por bonvenigi la novajn membrojn, gratuli pri naski\u011dtagoj a\u016d montri subtenon al la iniciatoj de la kunuloj.<\/p>\n

En la lastaj jaroj, lia \u0109eesto en la ordinaraj aktivadoj de la asocio fari\u011dis pli sporada. Li estis pli ligita al la kolektivoj de tre sentemaj personoj kaj havis aliajn interesojn kaj projektojn. Tio tamen ne signifis ke li forlasis Esperanton.<\/p>\n

Kiam li renkonti\u011dis kun aliaj esperantistoj, li plu uzis la lingvon nature. Li anka\u016d kutime parolis en la valencia kun la valencilingvaj personoj.<\/p>\n

\u011cis tre mallonge anta\u016d sia morto li konservis la kontakton kun la grupo: la 1-an de julio 2026, nur dek ses tagojn anta\u016d sia morto, li ankora\u016d partoprenis en la WhatsApp-grupo.<\/p>\n

La alternativaj foiroj kaj la disvastigo de Esperanto<\/h2>\n

Dum multaj jaroj, Jau klopodis \u0109eesti tiom da alternativaj foiroj kiom li povis. Tiuj spacoj kunigis multajn el liaj sociaj, ekologiaj kaj kulturaj interesoj, sed ili anka\u016d ebligis al li konversacii kun tre malsamaj homoj kaj konigi Esperanton.<\/p>\n

La Alternativa Foiro de Valencio havis specialan gravecon en lia esperantista agado. Dum pluraj eldonoj li partoprenis en la preparado de la budo de la grupo, helpis akiri la tendon, kunlaboris en la elspezoj kaj zorgis pri la sekvado de la personoj kiuj tie montris intereson lerni la lingvon.<\/p>\n

Lia enga\u011di\u011do ne estis nur simbola. Li partoprenis en la praktikaj demandoj kaj estis preta preni la parton de laboro a\u016d de elspezo kiu koncernis lin.<\/p>\n

Jau nature profitis la okazojn kiuj prezenti\u011dis al li por paroli pri Esperanto. Li ne trudis la temon nek estis \u011dena, sed estis facile ke la lingvo aperu en konversacio, foiro, voja\u011do a\u016d renkonti\u011do.<\/p>\n

La esperantisto Dennis Keefe<\/strong> memoras aliajn kontribuojn de Jau, kiujn eble nur li plene konas. Anta\u016d la pandemio, Jau helpis altiri novajn lernantojn afi\u015dante pri la Esperanto-kursoj en sia kvartalo kaj aliloke, kaj li prezentis la lingvon dum la Lingva Festivalo de Cheste<\/strong>. Krome, dum pluraj jaroj li \u0109i\u0109eronis lernantojn venintajn el \u0108inio, Japanio kaj Koreio dum la Esperanto-Pla\u011do<\/strong>, kaj akompanis ilin en tuttagaj ekskursoj al Gandia kaj al diversaj lokoj de Valencio.<\/p>\n

\"De<\/a>
De maldekstre dekstren: Pepe Manzanera (Cheste), Dennis Keefe, Luis Salag Laguarda, El\u00edas kaj Jau.<\/em><\/p>\n

\"Membroj<\/a>
Membroj de la projekto Esperanto-Pla\u011do, de Dennis Keefe.<\/em><\/p>\n

Tiu sinteno bone resumi\u011das en frazo kiun li skribis en 2011:<\/p>\n

\n

\u00abSemante oni rikoltas. Ni devas disvastigi \u0109ion \u0109ie.\u00bb<\/p>\n<\/blockquote>\n

Sociaj interesoj kaj pacismo<\/h2>\n

Dum grava etapo de sia vivo, Jau montris markitan socian, pacisman, ekologian kaj alimondisman sentemon. Li estis kontra\u016d la militoj kaj la armila industrio, defendis la bestojn kaj interesi\u011dis pri la sociaj kaj mediaj konsekvencoj de la reganta ekonomia modelo. Li montri\u011dis precipe kritika pri la cionismo.<\/p>\n

Li montris afinecon kun la movado 15M kaj kun \u011diaj postuloj pri pli partoprena demokratio, socia justeco kaj limigo de la potenco de la bankoj kaj de la financaj merkatoj. Dum la mobilizoj de majo 2011 li disvastigis alvokojn rilatajn al Democr\u00e0cia Real Ja kiuj proponis kolektivajn kaj neperfortajn agadojn.<\/p>\n

Li anka\u016d subtenis la tiel nomatan islandan revolucion, kiun li interpretis kiel ekzemplon de paca respondo de la civitanaro anta\u016d la financa krizo.<\/p>\n

Li ofte kunhavigis librojn, dokumentarojn, alvokojn kaj artikolojn pri pacismo, ekologio, etika bankado, renovigeblaj energioj, kooperativismo, defendo de la bestoj, ekspluatado de naturaj rimedoj a\u016d alternativoj al la ekonomia sistemo. Li konsideris ke disvastigi la ideojn estis anka\u016d formo de aktivismo.<\/p>\n

Kun la paso de la jaroj, tiuj pli politikaj kaj sociaj interesoj iom post iom cedis lokon al ser\u0109ado \u0109iam pli centrigita sur la alta sentemo, la persona evoluo kaj la spiriteco. Li ne forlasis siajn humanismajn kaj pacismajn idealojn, sed li komencis esprimi ilin el pli persona perspektivo.<\/p>\n

La alta sentemo<\/h2>\n

Jau estis unu el la personoj kiuj kontribuis konigi la koncepton de la alta sentemo inter homoj de sia \u0109irka\u016da\u0135o.<\/p>\n

Lia intereso pri la tre sentemaj personoj venis de jaroj anta\u016de. En 2019 li demandis al la Esperanto-Grupo de Valencio \u0109u oni povus proponi la sidejon de la asocio por la renkonti\u011doj de kolektivo de tre sentemaj personoj de la urbo. Li anka\u016d proponis ke persono sperta pri la temo faru prelegon por la grupo.<\/p>\n

Kun la tempo, lia ligiteco kun tiuj kolektivoj intensi\u011dis kaj, dum la lastaj jaroj, li estis tie pli \u0109eesta ol en la kutimaj esperantistaj aktivadoj.<\/p>\n

Malfacila profesia vivo<\/h2>\n

Dum multaj jaroj, Jau laboris kiel mallibereja funkciulo, en medio markita de malfacilaj kaj ofte perfortaj homaj situacioj.<\/p>\n

Li mem parolis pri la neceso profesie kunvivi kun la malfido, la ripetata mensogo kaj forte manipulaj kondutoj. Tiu sperto donis al li malmolan kaj rektan vidon de kelkaj aspektoj de la homa konduto.<\/p>\n

Ekster la laboro tamen li montris multe pli sentimentalan kaj sentemam personecon. La kontrasto inter la malmoleco de lia profesia vivo kaj la ri\u0109eco de lia interna mondo markis grandan parton de lia vivovojo.<\/p>\n

Multfaceta homo<\/h2>\n

La muziko estis alia el la interesoj de Jau. Dum iom da tempo li donis gitarlecionojn inter\u015dan\u011de kontra\u016d ricevi helpon por lerni uzi Linukson.<\/p>\n

\"Jau<\/a>
Jau en sia faceto de gitaristo.<\/em><\/p>\n

\"Jau<\/a>
Jau kun sia Gibson. \u0108i tiu bildo estas la kovrilo de Las camelias del amanecer, disponigita de lia fratino, Inma.<\/em><\/p>\n

Lia intereso pri Linukso ne estis ekskluzive teknika. Lin allogis precipe la principoj asociitaj al la libera programaro: la libereco de la uzantoj, la kontrolo super la propraj komputilaj iloj kaj la teknologia suvereneco anta\u016d la grandaj entreprenoj.<\/p>\n

Li anka\u016d havis la kutimon kunhavigi praktikajn informojn kiujn li opiniis ke povus esti utilaj al konkretaj personoj. Kiam li trovis aktivadon, proponon a\u016d laboroferton kiu povus interesi iun el lia \u0109irka\u016da\u0135o, li transdonis \u011din al tiu.<\/p>\n

Lia scivolemo pri la alternativaj proponoj etendi\u011dis same al la nutrado, la sano, la meditado kaj diversaj terapioj. En kelkaj okazoj li kunhavigis malmulte kontrolitajn informojn a\u016d proksimajn al pse\u016ddosciencaj konceptoj. Tiu foja manko de rigoro kunvivis kun tre ampleksa scivolemo kaj kun konstanta volo esplori novajn ideojn.<\/p>\n

Las camelias del amanecer<\/em><\/h2>\n

La poezio estis unu el la grandaj gvidfadenoj de la vivo de Jau.<\/p>\n

En 2024 li publikigis, sub la literatura nomo Jau \u00abla Nederlandano\u00bb<\/strong>, la poemaron Las camelias del amanecer<\/em><\/a>.<\/p>\n

La libro kunigis poemojn skribitajn dum praktike lia tuta vivo. Kelkaj devenis de la adoleskeco kaj aliaj estis multe pli lastatempaj. Jau konsideris la poemaron sintezo de sia persona vivovojo.<\/p>\n

La verko estis dividita en du grandajn etapojn. La unua estis markita de melankolio, doloro kaj mallumo. La dua havis pli luman karakteron kaj malfermi\u011dis al dankemo, espero kaj amo.<\/p>\n

La titolo esprimis \u011duste tiun evoluon. La\u016d lia klarigo, la kamelio povis simboli vivon kiu rompi\u011das a\u016d subite estingi\u011das, dum la tagi\u011do reprezentis novan komencon.<\/p>\n

En la intervjuo de Valencia Capital Radio, Jau komparis la tuton de la poemaro kun inicia voja\u011do, reveno hejmen simila al tiu de Uliso en la Odiseado<\/em>.<\/p>\n

Lia poezio estis influita de tre diversaj interesoj. Li sentis specialan fascinon pri la mezepoka Okcitanio, la trobadoroj, la \u011dentila amo, la kataroj kaj la templanoj. Li mem agnoskis, kun humoro, ke tiu epoko fari\u011dis preska\u016d obsedo.<\/p>\n

Li anka\u016d memoris ke, \u0109irka\u016d la deksepjara\u011do, li skribis kun kunulo longan poemon titolitan Tus viajes tetradimensionales<\/em>, per kiu ili gajnis premion. Jarojn poste li reprenis tiun tekston kaj konsideris enmeti \u011din en eblan duan eldonon de la poemaro.<\/p>\n

El m\u00e9dico del b\u00fafalo<\/em><\/h2>\n

La 6-an de majo 2026, iom pli ol du monatojn anta\u016d sia morto, li publikigis sian duan libron, El m\u00e9dico del b\u00fafalo<\/em>.<\/p>\n

La verko estis koncipita kiel intima taglibro de regresoj al pasintaj vivoj kaj respegulis la kreskantan pezon kiun la spiriteco akiris en la lasta etapo de lia vivo. Jau rakontis spertojn kiujn li situigis en malsamaj epokoj kaj lokoj, de la orientaj civilizacioj a\u016d la Okcitanio de la kataroj \u011dis la renesanca Florenco kaj la Hispana Enlanda Milito.<\/p>\n

La libro prezenti\u011dis ne tiom kiel trudo de certecoj, sed kiel invito starigi al si demandojn pri la memoro, la identeco kaj la reenkarni\u011do. Tri el \u011diaj \u0109apitroj estis rilataj al Esperanto, la\u016d tio kion li mem klarigis al la grupo mallonge post la publikigo.<\/p>\n

El m\u00e9dico del b\u00fafalo<\/em> montris klare la evoluon de liaj interesoj al \u0109iam pli spirita interpreto de la ekzistado, sen ke Esperanto \u0109esu formi parton de lia persona universo.<\/p>\n

Espero en la frateco<\/h2>\n

En Las camelias del amanecer<\/em>, la poezio de Jau rilatis anka\u016d kun lia esperantista idealo.<\/p>\n

Unu el la tekstoj kiun li reliefigis en la intervjuo estis la Oda al futuro<\/em>. Jau tie esprimis sian konvinkon ke la movadoj bazitaj sur la frateco kaj la homa unueco estis ripete sufokitaj de la potenco tra la historio, sed ke ili ne definitive malsukcesis.<\/p>\n

Li estis konvinkita ke tiu sento de frateco fine trudi\u011dos iam kaj ke la homaro trovi\u011dis pli proksima al \u011dia atingo ol oni kutime pensis.<\/p>\n

Lia interveno en Valencia Actualitat<\/em> ebligas a\u016dskulti lin parolanta per sia propra vo\u0109o pri la poezio, Esperanto, sia persona vivovojo kaj sia vizio de la estonteco:<\/p>\n

A\u016dskultu la kompletan intervjuon \u0109e Valencia Capital Radio<\/a><\/p>\n

Du poemoj el Las camelias del amanecer<\/em><\/h2>\n

Legantino lasis la libron malfermi\u011di \u00abkie \u011di volis\u00bb, kaj aperis \u0109i tiuj du poemoj. Ni reproduktas ilin en la originala lingvo en kiu Jau ilin verkis.<\/p>\n

Paz en las redomas<\/h3>\n

| He consumado la obra, | el universo encendido apag\u00f3 las sombras, | se escondieron los silencios | detr\u00e1s de las redondas. | | De la copela vol\u00f3 el ave, | de la cendra, la paloma. | Am\u00e9 a Luz de Luna, | la del canto de Verona. | | En el crisol luc\u00eda el oro, | en el coraz\u00f3n, la redoma. | En el iris brillaba el cosmos, | en los labios, la corona.<\/p>\n

Himne de germanor<\/h3>\n

| Som llavor que escampa el vent | una il\u00b7lusi\u00f3 solcant la nit, | som la veu del riu del temps. | | Som lletres d\u2019un alfabet | que escriuen el llibre infinit: | tau, xin, caf, nun i \u00e0lef. | | Som roses del teu carrer | perfumant el gessam\u00ed; | som roses del Gran Roser. | | Som maons de l\u2019univers | construint ponts a l\u2019\u00e9sser; | som arrels fent el b\u00e9. | | Som notes d\u2019un instrument | diluviant llum sota el cel; | som germans, fraternitzem. | | Som llavor que escampa el vent | una il\u00b7lusi\u00f3 solcant la nit, | som la veu del riu del temps.<\/p>\n

\"La<\/a>
La poemo \u00abHimne de germanor\u00bb, kiel \u011di aperas presita en Las camelias del amanecer.<\/em><\/p>\n

Memore al Jau<\/h2>\n

La personoj kiuj konis lin memoros malsamajn facetojn de Jau: la funkciulon alkutimi\u011dintan al ekstremaj homaj situacioj; la veteranan esperantiston; la poeton fascinitan de la trobadoroj; la gitariston; la Linuks-uzanton interesitan pri la libera programaro; la homon ligitan al la kolektivoj de tre sentemaj personoj; la alimondiston atentan al la sociaj movadoj, a\u016d la personon kiu dum la lastaj jaroj proksimi\u011dis \u0109iam pli al la spiriteco.<\/p>\n

Li estis societema sed en\u0135eta homo, rezervema en kelkaj aspektoj kaj dotita per tre ri\u0109a interna mondo. Li anka\u016d estis multfaceta, kun fortaj konvinkoj kaj preta enga\u011di\u011di en la projektoj kiujn li konsideris gravaj.<\/p>\n

Kun la morto de Jaime Juan Sendra, konata de \u0109iuj ni kiel Jaume a\u016d Jau \u00abla Nederlandano\u00bb, la valencia esperantista movado perdas veteranan membron kaj konstantan defendanton de la internacia lingvo.<\/p>\n

La personoj kiuj konis lin perdas anka\u016d unikan figuron, malfacile resumeblan en unu sola agado a\u016d en unu sola etapo de lia vivo.<\/p>\n

La veterana esperantistino Ana Montesinos<\/a> memoras lian sindonemon:<\/p>\n

\n

\u00abEble indas mencii kiom sindonema li \u0109iam estis. Mi bone memoras kiam, malgra\u016d jam tre malsana, li proponis sin por helpi dum la HEK en Cheste, gvidante la kongresanojn \u0109irka\u016d la kongresejo, profitante ke li ja funde konis la lokon, kie li studis dum siaj lernejaj jaroj. Estis lia maniero kaj helpi la kongreson kaj, samtempe, konatigi la lokon pri kiu li da\u016dre konservis tre belajn memorojn: sindonema amba\u016dflanke.\u00bb<\/p>\n<\/blockquote>\n

Kunulino el la kolektivo de altsentemaj personoj, kun kiu li kunhavis renkonti\u011dojn, adia\u016dis lin jene:<\/p>\n

\n

\u00abVenas al mia memoro tiom da belaj kaj gajaj momentoj kunhavitaj kun li \u2014en niaj renkonti\u011doj, babiladoj kaj promenoj kun la grupo\u2014: momentoj de kino, de muziko, de profundaj konversacioj kaj anka\u016d de rido. Kaj liaj mirindaj poemoj, kiujn ni \u0109iam gardos kun tuta amo en la koro. Liaj vortoj, lia esenco kaj lia a\u016dro, tiel afabla kaj speciala, restas. Jau, ripozu en paco.\u00bb<\/p>\n<\/blockquote>\n

La entombigo okazis en Villalonga, lia naski\u011dvila\u011do.<\/p>\n

\"De<\/a>
De maldekstre dekstren: Jos\u00e9 Sempere \u2020 (iama prezidanto de la Esperanto-Grupo de Valencio), El\u00edas, Augusto Casquero \u2020 (senlaca aktivulo de la grupo) kaj Jau.<\/em><\/p>\n

Ripozu en paco, kara samideano.<\/strong><\/p>\n

Fotoj kolektitaj de El\u00edas Hern\u00e1ndez Capdevila. La \u0109efan foton disponigis Dennis Keefe. Dankon pro la kunhavigo.<\/small><\/p>\n

<\/p>\n

\n

Legi en:<\/strong> Valenci\u00e0<\/a>  \u00b7  Castellano<\/a><\/p>\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Resumi per ChatGPTResumi per Claude Jaime Juan Sendra (Villalonga, la 25-an de julio 1959 \u2013 la 17-an de julio 2026), kutime konata kiel Jaume kaj, precipe, kiel Jau \u00abla Nederlandano\u00bb, mortis post pli ol du jaroj batalante kontra\u016d pankreata kancero. Esperantisto, poeto, amatora muzikisto kaj homo kun tre diversaj interesoj, li estis ligita dum jardekoj […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":1141,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_locale":"eo","_original_post":"https:\/\/valencia.esperanto.es\/?p=1064","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1070","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized","eo"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/valencia.esperanto.es\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1070","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/valencia.esperanto.es\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/valencia.esperanto.es\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/valencia.esperanto.es\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/valencia.esperanto.es\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1070"}],"version-history":[{"count":14,"href":"https:\/\/valencia.esperanto.es\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1070\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1147,"href":"https:\/\/valencia.esperanto.es\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1070\/revisions\/1147"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/valencia.esperanto.es\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1141"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/valencia.esperanto.es\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1070"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/valencia.esperanto.es\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1070"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/valencia.esperanto.es\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1070"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}